بسم رب الشهدا

سلام ای روح پاک و آسمانی! ای فریاد رسای الله اکبر! ای طنین زیبای حقیقت! سلام ای برگزیده! اسوه‌ی رشادت، اسطوره‌ی دلاوری، سلام بر تو و نجابتت.

رفتی، بی‌آنکه لحظه‌ای تردید کنی، بی آنکه لحظه‌ای درنگ کنی در رفتن یا ماندن، بی آنکه، دلبستگی‌هایت را مرور کنی و آرزوهایت را بارور، در رفتن، شتابی عجیب داشتی و در ماندن، اکراهی عمیق. مطمئن بودی راه، درست است، از جاده، از سفر، از هیچ نمی‌ترسیدی.

تو در آتش جنگ، گلستان می‌دیدی؛ یقین می‌دیدی که این‌گونه خلیل‌وار به پیشواز رفتی، اما، آتش برای تو گلستان شد، آتش در هرم عشق تو سوخت، تو از دهانه تاریخ زبانه کشیدی، فوران کردی و بر سر دشمن آتش باریدی، از دلبستگی‌ها دل بریدن، از وابستگی‌ها رها شدن، خیلی سخت است! باید پای عشق بزرگی در میان باشد، حتما باید پای عشق بزرگی در میان باشد و تو یقیناً این عشق را فهمیدی، یقیناً میان دل تو و عشق او، سر و سرّی بود، برگزیده عشق بودی که عشق انتخاب می‌کند، عشق گلچین می‌کند، عشق هرکس را سزاوار نمی‌داند.

به راستی راز آن همه عشق چیست؟ دلیل از جان گذشتن چیست؟! جبهه با تو چه کرد؟! جنگ چه به روز دلت آورد؟

جبهه تو را عاشق کرد یا تو جبهه را؟ جبهه نیاز تو بود یا تو نیاز جبهه؟ اصلا، مگر جبهه کجاست؟ این واژه، این چهار حرف ساده، چه‌قدر وسعت دارد؟ قلمرو جبهه تا کجاست؟ جبهه عاشق پرور است، یا عاشقان جبهه می‌سازند؟ چه رازی در این کلمه نهان است که هنوز در خاطره‌های بسیاری جریان دارد، در قلب‌های بسیاری خانه دارد و هنوز نگاه‌های بسیاری را به دنبال می‌کشد! شاید جبهه، دروازه بهشت است.

ولی از یک چیز مطمئنم که جبهه شهید نمی‌سازد، جبهه باید پر از هوای شهادت باشد تا دل را هوایی کند، جبهه باید حریم خدا باشد تا جان را عاشق کند.

یاران عاشقانه رفتند؛ اما هنوز لاله‌های سرخ دشت‌های این خاک به یمن آنان به پا ایستاده‌اند، یاران غریبانه رفتند؛ اما هنوز بوی عطر جانمازشان شعر سپید یاس را می‌سراید. یاران رفتند و هنوز نام و یادشان زینت‌بخش کوچه‌های شهر است و من و تو در این ساحل باشکوه و امن آنان ایستاده‌ایم و در این حضور عطرآگین و آسمانی‌شان در آرامشیم و از سرخی آنان دشت‌هایمان سرخ و لاله‌گون است، آنان مردان همیشه جاویدان این دیار دلبرانند، آنان آینه‌های تمام ‌نمای راه عزت و شرف من هستند.

نگاه کن! نور از پیشانی‌های به خاک افتاده آنان می طراود. برخیز! دست در دست هم دهیم و در امتداد مهر بمانیم!

حامد نظیفی-- پایه چهارم تجربی(پیش دانشگاهی) دبیرستان امام رضا(ع)- شهرستان بشرویه- خراسان جنوبی